Omschrijving
Schindlers fabriek is de voormalige emaillefabriek van Oskar Schindler in de Krakause wijk Zabłocie, nu een museum over de stad onder nazi-bezetting van 1939 tot 1945. Schindler is maar één hoofdstuk: het is het verhaal van een hele stad in oorlogstijd.
De hoofdtentoonstelling beslaat het oude administratiegebouw, met zalen die straten, appartementen en getto-muren nabouwen en de bezoeker meenemen van de eerste oorlogsdagen tot de bevrijding, via zowel Poolse als Joodse verhalen.
Een bekend detail zijn het bureau en de trap van Schindlers kantoor, te zien in de film Schindler's List. Ook het fabrieksterrein en de omgeving van Zabłocie komen erin voor.
In de oude werkplaatsen ernaast zit MOCAK, het Museum voor Hedendaagse Kunst in Krakau, een ander museum met een andere sfeer, onder dezelfde industriële daken.
In november 1939 nam een Duitse zakenman met een nazi-partijkaart de failliete fabriek over. Zijn naam was Oskar Schindler, en hij was gekomen om aan de oorlog te verdienen.
Vijf jaar later woonden in de barakken bij zijn fabriek zo'n 1100 Joodse arbeiders, en hij riskeerde alles om hen in leven te houden. De fabriek was in 1937 opgericht door drie Joodse ondernemers; Schindler doopte haar om tot Deutsche Emailwarenfabrik en voegde granaten toe aan de pannen, zodat ze als essentieel voor de oorlogsinspanning gold.
In het begin waren Joodse arbeiders gewoon goedkoper: hij betaalde de SS een paar złoty per dag voor elk van hen. Maar hij besteedde een deel van de winst aan hun eten en kocht zich in 1943 een weg naar een subkamp op het fabrieksterrein.
Daar, ver van het kamp Płaszów en zijn commandant Amon Göth, aten de gevangenen beter en werden ze minder bewaakt. In 1944, toen het front naderde, verplaatste Schindler fabriek en arbeiders naar Brünnlitz, in het huidige Tsjechië.
De emaillefabriek werd in maart 1937 opgericht door drie Joodse ondernemers; de stampzaal, de lakkerij en de emaillerie werden toen gebouwd. Het werk aan de ovens en de zwavelzuurbaden was zwaar en werd vooral door vrouwen gedaan, maar de porties eten waren hier groter dan in andere dwangarbeidsfabrieken.
Het aantal Joodse arbeiders groeide van ruim 150 in 1940 tot ongeveer 1100 in 1944. In 1946 werd de fabriek genationaliseerd.
Niet missen
• De tentoonstelling over bezet Krakau.
• Schindlers bureau en trap.
• MOCAK.
Wist je dat?
• Na de oorlog werd de fabriek genationaliseerd en maakte ze tot 2002 telecommunicatieapparatuur.
• Schindlers Joodse arbeiders werden via de SS betaald met 4 tot 5 złoty per dag per persoon.
De hoofdtentoonstelling beslaat het oude administratiegebouw, met zalen die straten, appartementen en getto-muren nabouwen en de bezoeker meenemen van de eerste oorlogsdagen tot de bevrijding, via zowel Poolse als Joodse verhalen.
Een bekend detail zijn het bureau en de trap van Schindlers kantoor, te zien in de film Schindler's List. Ook het fabrieksterrein en de omgeving van Zabłocie komen erin voor.
In de oude werkplaatsen ernaast zit MOCAK, het Museum voor Hedendaagse Kunst in Krakau, een ander museum met een andere sfeer, onder dezelfde industriële daken.
In november 1939 nam een Duitse zakenman met een nazi-partijkaart de failliete fabriek over. Zijn naam was Oskar Schindler, en hij was gekomen om aan de oorlog te verdienen.
Vijf jaar later woonden in de barakken bij zijn fabriek zo'n 1100 Joodse arbeiders, en hij riskeerde alles om hen in leven te houden. De fabriek was in 1937 opgericht door drie Joodse ondernemers; Schindler doopte haar om tot Deutsche Emailwarenfabrik en voegde granaten toe aan de pannen, zodat ze als essentieel voor de oorlogsinspanning gold.
In het begin waren Joodse arbeiders gewoon goedkoper: hij betaalde de SS een paar złoty per dag voor elk van hen. Maar hij besteedde een deel van de winst aan hun eten en kocht zich in 1943 een weg naar een subkamp op het fabrieksterrein.
Daar, ver van het kamp Płaszów en zijn commandant Amon Göth, aten de gevangenen beter en werden ze minder bewaakt. In 1944, toen het front naderde, verplaatste Schindler fabriek en arbeiders naar Brünnlitz, in het huidige Tsjechië.
De emaillefabriek werd in maart 1937 opgericht door drie Joodse ondernemers; de stampzaal, de lakkerij en de emaillerie werden toen gebouwd. Het werk aan de ovens en de zwavelzuurbaden was zwaar en werd vooral door vrouwen gedaan, maar de porties eten waren hier groter dan in andere dwangarbeidsfabrieken.
Het aantal Joodse arbeiders groeide van ruim 150 in 1940 tot ongeveer 1100 in 1944. In 1946 werd de fabriek genationaliseerd.
Niet missen
• De tentoonstelling over bezet Krakau.
• Schindlers bureau en trap.
• MOCAK.
Wist je dat?
• Na de oorlog werd de fabriek genationaliseerd en maakte ze tot 2002 telecommunicatieapparatuur.
• Schindlers Joodse arbeiders werden via de SS betaald met 4 tot 5 złoty per dag per persoon.